برگ سی و سوم

در افسانهای آمده است که پرندهای تنها یکبار در عمر خویش میخواند و چنان شیرین میخواند که هیچ آفریدهای بر زمین به او نمیرسد. از همان دم که از لانه خود بیرون میآید در پی آن میشود که شاخههای پر خاری بیابد و تا آن را نیابد آرام نمیگیرد. آنگاه همچنان که در میان شاخههای وحشی آواز سر میدهد بر درازترین و تیزترین خار مینشیند و در حال مرگ، با آوازی که از نوای بلبلان و چکاوکان فراتر میرود رنج جان کندن را زیر پا میگذارد. آوازی آسمانی که به بهای جان کندن او تمام میشود. همه عالم برای شنیدن آواز او بر جای خود میخکوب میشوند و خداوند در ملکوت آسمان لبخند میزند، آخر تا رنجی گران نباشد گنجی گرانبها یافت نگردد...�

*به نقل از کتاب و فیلم پرنده خار زار

نوشته کالین مک کالو